انتخابات استانی شاید به واقعیت نزدیک تر از هر زمان باشد

انتخابات استانی مجلس شورای اسلامی مصوبه ای است که در مجلس هفتم تصویب شد ولی به تایید شورای نگهبان نرسید تا این قانون دوباره در مجلس دهم در دستور کار کمیسیون شوراهای مجلس قرار گیرد، انتخاباتی که شورای نگهبان عمده دلیل مخالفت خود با آن را وجود بحث شهرستانی_استانی در این روند است می داند که اعتقاد شورا برگزاری انتخابات مانند مجلس خبرگان رهبری است و البته با توجه به صحبت های اعضای کمیسیون شوراهای مجلس می توان به این نتیجه رسید که نظر این کمیسیون هم مانند شورای نگهبان است.

اما انتخابات استانی و معایب و مزایای آن چیست؟
در استان های با بافت قومیتی سنتی که هنوز رگه های تعصبات قومیتی جای خود را به تفکر جریانی و اندیشه سیاسی نداده است این انتخابات به مراتب پرعیب و پرهزینه خواهد بود چرا که مرحله تعمیق نگاه های قومیتی از شهرستان به تمام استان سرایت می کند و این ضرر بسیاری برای ساختار اجتماعی ایران خواهد داشت و راه جلوگیری از این اتفاق تمعیق نگاه حزبی و جریانی است که زیرساخت اصلی برای برگزاری این انتخابات است و از آن جایی که تحزب حلقه مفقوده سپهر سیاسی ایران است پس بهتر است ابتدا و قبل از اجرای انتخابات استانی در صورت تصویب این قانون در بحث تحزب و کادرسازی سیاسی کار شود تا فرصت به پرتگاه رفتن ساختار اجتماعیِ اکثریتِ جامعهِ ایران تبدیل به فرصتی برای بستنِ بهتر سیستم سیاسی و اداری کشور شود.

اکنون مشاهده می کنیم که در استان های با بافت قومیتیِ سنتی انتخاب مدیران و بخش های اجرایی و بدنه دولت یا با تعامل قومیتی یا ترس از کارناوال های قومیتی انجام می شود و در این باره هرچه به این نکته توجه کرده و به آن تمرکز کنیم که این استان ها گاها مدیران غیربومی دارند اما باز مشاهده می شود که همان مدیران به اصطلاح غیربومی در استانی دیگر دست به گماشتن فامیل های وابسته خود می کنند پس اگر انتخابات استانی بدون ساختن یک سری زیرساخت های مهم اجرا شود قطعا دوراز انتظار نخواهد بود که نگاه های قومیتی و نژادی بر شایسته سالاری بیش از پیش می تواند غلبه کند و این اتفاق مضرات بسیاری را ایجاد می کند که می توان با تاکید بر قوی کردن احزاب و تشکل ها از این اتفاقات جلوگیری کرد.

اکنون در کشور تحزب گرایی بیشتر در آستانه انتخابات اجرا می شود و در واقع احزاب ستادی عمل می کنند که بعد از پایان انتخابات به قهقهرا می روند تا اینکه انتخابات بعدی در کار باشد البته احزاب بزرگ کشور هم تاکنون نتوانسته اند به صورت ملموس ایفای نقش سیاسی و جریانی از هر دو طیف اصلاح طلب و اصولگرا داشته باشند.

قطعا اگر دو جریان اصلی کشور بیشتر روی مسئله تحزب کار کنند می توان چربش شایسته سالاری بر قومیت گرایی را متصور شد که از قِبَل این شایسته سالاری بی شک فسادها هم به حداقل خواهند رسید و فساد به عنوان روتین ساختارسیاسی و اجرایی تبدیل نخواهد شد چرا که وقتی نگاه بر مبنای میدان دادن به نخبگان و شایستگان باشد کژی های سیستم سیاسی و اداری کشور به صفر نزدیک خواهد شد.