سرگذشت زمین خواری ها؛از این دست به آن دست!

جناب آقای حسینی نماینده گچساران و باشت در مجلس شورای اسلامی دست روی موضوعی گذاشته اند که ما بارها فریاد زدیم و گوش کسی بدهکار نبود، دلیل هم داشت.
دلیلش هم این بود که هر نقطه این شهر دست بگذاری، انتهای آن میرسیم  به اصحاب قدرت در هر دو طیف سیاسی…
حال ضمن تشکر از جناب حسینی بابت طرح این موضوع، ذکر یک نکته خالی از لطف نیست..
قبل از هر چیزی صحه می گذاریم بر حرف آقای حسینی که زمین های منابع ملی زیادی از محدوده پلیس راه گچساران شیراز تا حوزه کمربندی، جاده پازنان تا اولین جاده فرعی مربوط به شرکت نفت، مجدد محدوده کمربندی تا روبروی جاده پتروشیمی، محدوده خنگ و بنار و کارخانه روغن، ابتدای جاده دیل به سمت روستای اسلام آباد، تنگه روبرو جاده بید زرد، بخشی از زمین های محدوده آبگرمو و خیلی جاهای دیگه جهت اجرای طرح های اشتغالزایی واگذار شده است و اکثرا سند مالکیت هم گرفته اند و بعید می دانم بتوان این زمین ها را پس گرفت.
البته زمین های شهری زیادی هم با کاربری های فرهنگی و آموزشی واگذار شده اند و بعدها تغییر کاربری داده شده و یا در مسیر انجام امور اداری تغییر کاربری هستند.
اما بحث اصلی آنجاست که آقای حسینی در لوای مبارزه با فساد موضوع مذکور را طرح کرده اند و در ادامه اشاره کرده اند که هدفشون از پرداختن به این موضوع، نبود زمین جهت واگذاری به سرمایه گذاران جدید برای اجرای طراح های اشتغال زایی بوده است !
این یعنی این که آقای حسینی هم قرار است از این یکی بگیرد و به آن دیگری واگذار کند که مثل قبلی ها که قرار بود طرح اجرا کنند و زمین گرفتن، قرار است طرح اجرا کند!
واضح و روشن است که از این دست گرفتن و به آن دست واگذار کردن، نه تنها معنی مبارزه با فساد نمی دهد، بلکه دقیقا ادامه راه گذشته و کمک به فساد و رانت خواری است..

موضوع وقتی جالب تر می شود که نه قبلی ها به قول آقای حسینی در طی سال های گذشته و نه آقای حسینی در حال حاضر، به این موضوع توجه نکرده اند که وقتی شهرک های صنعتی با زیر ساخت کامل جهت اجرای طرح های صنعتی و اشتغالزا آماده شده اند، چه دلیلی دارد که فلان سرمایه گذار دنبال گرفتن زمین های منابع ملی باشد؟

آیا غیر از این است که این ها هم مثل قبلی ها صرفا دنبال گرفتن زمین هستن، نه اجرای طرح و اشتغالزایی؟