گریزی به جدایی بهبهان و کهگیلویه

تا تاریخ تیرماه ۱۳۴۲ شمسی (۱۳۴۲/۴/۲۲) ، روزگار پهلوی دوم، بهبهان و کهگیلویه هر دوی این سامان به نام شهرستان بهبهان شناخته میشد و دارای چهاربخش به شرح زیر بود:

۱٫بخش مرکزی: حومه و زیدن؛

۲٫گچارستان: مشتمل بر دو دهستان. الف: زیر کوه باشت باوی؛ ب: پشت کوه باشت باوی؛

۳٫آغاجاری: منطقه مشهور نفت خیز و جزو تاسیسات نفتی آبادان که بابت اقامت اقوام ترک نژاد آغاجاری به این نام شهرت یافته است؛

4. کهگیلویه: شامل نواحی زیر است:
5. بویراحمد گرمسیری؛ ۲٫ بویراحمد سردسیری؛ ۳٫ بهمئی گرمسیری؛ ۴٫ بهمئی سردسیری؛ ۵٫طیبی گرمسیری؛
6. طیبی سرحدی؛ ۷٫ چرام؛ ۸٫ دشمن زیاری.

پس از کشته شدن عبدالله خان ضرغام پور در این ماه (تیرسال ۱۳۴۲ ش) و پایان شورش جنوب، سپهبد آریانا فرمانده ی نیروی جنوب طبق نامه ای به شماره ی ۲۱۵۹۵۳ تاریخ ۲۲/۴/۴۲ به محمدرضا شاه پهلوی در پیرو رمز ۲۵۸۷۷-۱۷/۴/۴۲ پایان سرکوبی را اعلام کرد و پیشنهاد کرد این نواحی که بخشی جزو خوزستان و بخشی جزو فارس به شمار می آمد از فارس و خوزستان جداشده به فرمانداری کل تبدیل شود. در پی این نامه، جدایی کهگیلویه از بهبهان به تصویب رسید (دولت) و نخست مقرر شد که بهبهان کمافی السابق مرکز باشد و بنای فرمانداری بهبهان نیز به منظور فرمانداری کل در همان زمان گذاشته شد، ولی با مخالفت سناتور اسدالله موسوی که با مرکزیت بهبهان مالکیت وی بر بخش عمده ای از اراضی حاصلخیز آن شهر در مخاطره می افتاد، کار دچار وقفه شد و با برنامه ای که وی هنگام بازدید دکتر اقبال، مدیر عامل وقت شرکت نفت، از بهبهان تدارک دیده بود درواقع به نمایندگی از شاه و برای برای بررسی مرکزیت بهبهان به آنجا آمده بود و نیز همراهی سرهنگ علیزاده که به عنوان فرماندار کل منصوب شده بود عملا  مرکزیت بهبهان منتفی و منطقه ی کوهستانی و صعب العبور یاسوج که فقط محل سکونت ییلاقی چند خانوار چادرنشین عشایر بود، مرکز منطقه اعلام گردید و شروع به شهرسازی و اسکان عشایر  در آنجا کردند و بدین ترتیب بخش عمده ی بهبهان از پیکر قدیم آن جدا و استانی مستقل شد و بهبهان به خوزستان پیوست.